زن - «ایهاالناس بدانید گدای حسنم»

«ایهاالناس بدانید گدای حسنم»

[ و در گفتار دیگرى که از این مقوله است فرمود : ] از مردمان کسى است که کار زشت را ناپسند مى‏شمارد و به دست و زبان و دل خود آن را خوش نمى‏دارد ، چنین کسى خصلتهاى نیک را به کمال رسانیده ، و از آنان کسى است که به زبان و دل خود انکار کند و دست به کار نبرد ، چنین کسى دو خصلت از خصلتهاى نیک را گرفته و خصلتى را تباه ساخته ، و از آنان کسى است که منکر را به دل زشت مى‏دارد و به دست و زبان خود بر آن انکار نیارد ، چنین کس دو خصلت را که شریف‏تر است ضایع ساخته و به یک خصلت پرداخته ، و از آنان کسى است که منکر را باز ندارد به دست و دل و زبان ، چنین کس مرده‏اى است میان زندگان ، و همه کارهاى نیک و جهاد در راه خدا برابر امر به معروف و نهى از منکر ، چون دمیدنى است به دریاى پر موج پهناور . و همانا امر به معروف و نهى از منکر نه اجلى را نزدیک کنند و نه از مقدار روزى بکاهند و فاضلتر از همه اینها سخن عدالت است که پیش روى حاکمى ستمکار گویند . [نهج البلاغه]

1 2 >

خدایا سگى را به سگى ببخش

در کتاب لئالى الاخبار نوشته شده بود:

زنى عیّاش و زانیه و بدکاره بود که در مجالس لهو و لعب شرکت مى کرد، یک روز در اثناء مسافرتش در بیابان به چاهى مى رسد، هرچه نگاه مى کند سطلى پیدا کند ولى چیزى نمى یابد آخرش به تَهِ چاه مى رود و آب مى خورد و بالا مى آید.

در این هنگام مشاهده مى کند که سگى تشنه است و دنبال آب مى گردد دلش به حال او مى سوزد کفش خود را سطل و موى و گیسوان خود را مى بُرد و طناب درست مى کند و به چاه مى اندازد و با زحمت از ته چاه آب بیرون مى آورد و سگ را سیراب مى کند.

بعد مى گوید خدایا سگى را به سگى ببخش .

چون به یک سگ ترحم مى کند و او را سیراب میکند خداهم به او رحم مى کند و او را وسیله آمرزشش قرار مى دهد.

بعد زن گریه زیادى کرده و توبه مى کند این کار خیر سبب توبه و بازگشتش به سوى خدا مى شود و با سعادت از دنیا مى رود.

سرا پا غرق عصیانم خدایا
ز من بگذر پشیمانم خدایا

همى دانم که غفّار الذّنوبى
ببخشا جرم و عصیانم خدایا

ندانستم اگر کردم خطایى
که من آن عبد نادانم خدایا

اگر بخشى گناه بنده خویش
خجل زان لطف و احسانم خدایا

یقین دارم که ستّارالعیوبى
بپوشان عیب و نقصانم خدایا

گنه کارم من و بخشنده اى تو
به درگاه تو گریانم خدایا

ز من بگذر بحقّ شاه مردان
که عبد شاه مردانم خدایا