جملاتی از امام حسین علیه السلام در سوگ عزیزانش

1 - على بن الحسین (على اکبر): زمانى که وى به شهادت رسید، حضرت، بالین او آمد و فرمود:
قَتلَ الله قوما قتلوک ما اجراءهم على الرحمان و على انتهاک حُرمة الرسول، على الدنیا بعدک العفا.
((خدا بکشد مردم ستمگرى که تو را کشتند، اینان تا چه اندازه بر خدا و به هتک حرمت رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) بى پروا شده اند، پس از تو، اف بر این دنیا!))

2 - عباس بن على (علیه السلام): وقتى عباس (علیه السلام) به فیض شهادت نایل گشت، امام حسین (علیه السلام) بالین او حاضر شد و فرمود:
الآن انکسر ظهرى و قلّت حیلتى و شُمت بى عدوّى.
((اکنون پشتم شکست، چاره اندیشى ام اندک و زبان شماتت دشمن به رویم باز شد)).

3 - قاسم بن حسن (علیه السلام): آن گاه که وى به شهادت رسید، امام (علیه السلام) بالین او حضور یافت و فرمود:
بُعدا لقوم قتلوک و خصمهم فیک رسول الله (صلى الله علیه و آله و سلم).
((دور باد از رحمت خدا! گروهى که تو را به شهادت رساندند، جدت رسول خدا در روز رستاخیز در این زمینه با آنان دشمنى کند)).
سپس فرمود: عزّ على عمّک إن تدعوه فلا یجیبک.
((بر عمویت بس دشوار است که او را به یارى خود فراخوانى، ولى نتواند به تو پاسخ مثبت دهد)).

4 - عبدالله بن حسن (علیه السلام) هنگامى که عبدالله به شهادت رسید، امام حسین (علیه السلام) او را در آغوش گرفت و فرمود:
یابن اخى! اصبر على ما نزَل بک، و احتسِب فى ذلک الخیر، فان الله یُلحقک بآبائک الصالحین.
((فرزند برادر! صبر و شکیبایى ورز و از آن امید خیر داشته باش که خداوند تو را به دنیاى پاک و شایسته ات ملحق خواهد ساخت...)).

5 - عبدالله بن حسین (علیه السلام): زمانى که او به شهادت رسید، امام حسین (علیه السلام) خون گلویش را به آسمان پاشید و عرضه داشت:
اللهم لا یکن علیک من دم فصیل.
((خدایا! ارزش خون او که از خون بچه ناقه صالح در نزد تو کمتر نیست)).

6 - مسلم بن عوسجه: هنگامى که مسلم به شهادت رسید، امام (علیه السلام) بالین وى حاضر شد و فرمود: رحمک الله یا مسلم؛
((اى مسلم! خداوند تو را مشمول رحمت خویش گرداند)) و این آیه شریفه را تلاوت فرمود: فمنهم من قضى نحبه و منهم مَن ینتظرُ و ما بدَّلوا تبدیلا.

7 - حبیب بن مظاهر: آن گاه که وى به فیض شهادت نایل گشت، امام حسین (علیه السلام) بالین سر او آمد و فرمود:
عند الله احتسب نفسى و حُماة اءصحابى.
((بذل جان خود و شهادت یارانم را در پیشگاه خدا ذخیره مى نهم.

8 - حر بن یزید ریاحى: هنگامى که وى به شهادت رسید، حضرت بر بالین او قرار گرفت و فرمود: انت کما سمّتک امّک حرُ فى الدنیا و سعید فى الآخرة.
((همانگونه که مادرت تو را نام نهاده، در دنیا آزاد مرد و در آخرت، سعادتمندى)).

9- زهیر بن قین: آن گاه که زهیر شربت شهادت نوشید، حضرت بالین او آمد و فرمود:
لا یبعدنّک یا زهیر من رحمته و لعن الله قاتلیک، لعنَالَّذِینَ مسخوا قردة و خنازیر.
((زهیر! خداوند تو را از رحمت خویش دور ندارد و قاتلانت را لعنت کند به سان کسانى که به صورت میمون و خوک در آمدند.))

10 - جَون برده ابوذر: زمانى که جون به شهادت رسید، حضرت بالین او حاضر شد و فرمود:
اللهم بیّض وجهه و طیّب ریحه و عرّف بینه و بین محمد و آله.
((خدایا! چهره اش را سفید، بدنش را خوشبو و میان او و محمد و خاندانش، آشنایى بیشتر قرار ده)).

اَللَّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِکَ اللَّهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَیْنِ وَ شایَعَتْ وَ بایَعَتْ عَلى قَتْلِهِ اَللَّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَمیعاً.